| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 24 lutego 1913, Kraków |
| Śmierć | 10 czerwca 1987, Düsseldorf |
| Zawód | chemik, kierownik przemysłu |
| Wykształcenie | Uniwersytet Jagielloński, doktorat (1961) |
| Najważniejsze stanowiska | dyrektor instytutów i zarządów przemysłowych; kierownik katedry UMCS; pracownik naukowy w Düsseldorfie |
| Małżeństwo | Celina z domu Milska (1917–1993) |
| Pochówek | Cmentarz Wojskowy na Powązkach, kwatera 2C-7-12 |
Karol Akerman był chemikiem i organizatorem przemysłu chemicznego. W czasie pracy zawodowej łączył funkcje kierownicze w zakładach i zarządach z działalnością naukową oraz dydaktyczną.
Życiorys i kariera zawodowa
Urodził się w Krakowie, a dzieciństwo spędził w Trzebini, gdzie uczęszczał do Szkoły Ludowej. Po zdaniu matury w 1931 roku rozpoczął studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w 1936 roku. Po studiach pracował jako chemik w cementowni "Firley" w Górce k. Trzebini oraz w fabryce "Nad Kamienną" w Bodzechowie.
We wrześniu 1939 roku wyjechał do Lwowa i objął stanowisko starszego inżyniera w radzieckim Okręgowym Urzędzie Przemysłu Materiałów Budowlanych. Pracował następnie jako główny inżynier w Gipsowni w Szczercu. W czasie II wojny światowej był przymusowo zatrudniony w gipsowni, trafił też do obozu pracy przymusowej dla Żydów w Drohobyczu, z którego uciekł i ukrywał się przez rok.
Praca w przemyśle po wojnie
Po repatriacji w lutym 1945 roku wrócił na tereny dawnego Zagłębia Krakowskiego i podjął pracę jako dyrektor techniczny Huty Cynkowej w Trzebini. W kolejnych latach pełnił szereg stanowisk kierowniczych: zajmował funkcje w Ministerstwie Przemysłu, w Zjednoczeniu Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach oraz jako generalny dyrektor Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego w Gliwicach.
W latach 1954–1957 kierował instytutami badawczymi i wydziałami przemysłu, między innymi Instytutem Kwasu Siarkowego i Nawozów Fosforowych w Warszawie oraz Instytutem Metali Lekkich w Skawinie. Przez swoje stanowiska przyczynił się do uruchomienia przemysłu chemicznego w Polsce Ludowej.
Działalność naukowa, praca dydaktyczna i okres za granicą
W 1961 roku obronił pracę doktorską na Uniwersytecie Jagiellońskim pod tytułem "Synteza sorbentów specyficznych z przeznaczeniem do produkcji koncentratów germanowych z przemysłowych elektrolitów cynkowych". W 1963 roku został kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Prowadził tam Pracownię Radioizotopową i współpracował naukowo z Instytutem Badań Jądrowych w Warszawie.
Od 1968 roku przebywał na stażu w Niemczech jako profesor wizytujący, a później pracownik naukowy w Instytucie Naukowo-Badawczym Izotopów w Düsseldorfie. Pozostał na stałe za granicą, kontynuując badania w Düsseldorfie i prowadząc zajęcia na Sorbonie w Paryżu od 1972 roku.
Publikacje i odznaczenia
Akerman jest autorem prac z zakresu technologii chemicznej, technologii obróbki surowców i zastosowań izotopów radioaktywnych w analizach przemysłowych. Wybrane publikacje to:
- "Gips" (1951, współautor Edward Zawada)
- "Materialbewegung in Drehöfen für das Krupp-Renn-Verfahren..." (1961)
- "Untersuchung des Jodierungsprozesses..." (1962)
- "Techniczne zastosowanie metody atomów znaczonych" (1970)
Za działalność otrzymał między innymi Order Sztandaru Pracy I klasy (1951), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1950) oraz Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955). Został wyróżniony także nagrodami państwowymi I i II stopnia (1951 i 1953).
