| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Włodzimierz Abłamowicz (Abłamowicz-Habdank) |
| Pseudonim | "Tatar" |
| Urodzenie | 2 listopada 1891, Kraków |
| Zgon | 29 lipca 1974 |
| Wykształcenie i zawód | |
| Wykształcenie | doktor prawa (Uniwersytet Jagielloński) |
| Zawód | adwokat, działacz niepodległościowy, dowódca pociągów pancernych |
| Służba i działalność | |
| Wojsko | Wojsko Polskie; dowódca dywizjonu pociągów pancernych |
| Udział | Walki o Lwów (1918), wojna polsko-bolszewicka, powstania śląskie (1921) |
| Rodzina | |
| Życie prywatne | żonaty, syn Krzysztof Selim (ur. 15 maja 1928) |
| Ordery i odznaczenia (wybór) | |
| Najważniejsze | Krzyż Srebrny Virtuti Militari (nr 878, 1922), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych (czterokrotnie) |
Włodzimierz Abłamowicz pochodził z rodziny o tatarskim pochodzeniu. Zyskał rozpoznawalność jako uczestnik ruchu niepodległościowego, oficer dowodzący pociągami pancernymi w działaniach zbrojnych na kilku frontach i jako prawnik praktykujący w Krakowie.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 2 listopada 1891 roku w Krakowie jako syn Stanisława Abłamowicza, powstańca styczniowego, i Marii z Matuszewiczów. Miał sześcioro rodzeństwa. Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, a w latach 1910–1914 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Od 1912 roku działał w Drużynach Strzeleckich, a później w Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie przyjął pseudonim "Tatar". W czasie I wojny światowej został powołany 19 grudnia 1914 do armii austro-węgierskiej i pracował w dziale prawnym inżynierii wojskowej w Krakowie. W 1917 roku wznowił studia i uzyskał stopień doktora prawa.
Jak wyglądała jego służba wojskowa?
1 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 dowodził ochotnikami wysłanymi pod Lwów i walczył m.in. w rejonie Sądowej Wiszni. We wrześniu 1919 objął dowództwo pociągu pancernego nr 15 "Paderewski" i uczestniczył w działaniach na Polesiu oraz w walkach z Litwinami.
W lutym 1920 został mianowany dowódcą pociągu pancernego nr 1 "Piłsudczyk" i prowadził działania na Polesiu, Wołyniu i Podolu. W maju 1921, po wybuchu III powstania śląskiego, przybył na Górny Śląsk z dwoma pociągami pancernymi. Jako dowódca I dywizjonu pociągów pancernych brał udział w natarciu na Kędzierzyn-Koźle oraz w walkach w rejonie Gogolina, Pyskowic i Gliwic. Do końca działań dowodził dywizjonem składającym się z pociągów "Nowina-Doliwa", "Korfanty", "Ślązak" i "Powstaniec". 26 sierpnia 1921 przeniesiono go do rezerwy.
Kariera zawodowa i życie po II wojnie światowej
W 1922 zdał egzamin adwokacki i prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie w okresie międzywojennym. Należał do Związku Peowiaków oraz do YMCA w Krakowie, gdzie pełnił funkcję wiceprezesa.
W 1939 został zmobilizowany. Podczas kampanii wrześniowej został ciężko ranny i stracił wzrok. W latach 1939–1945 przebywał na Węgrzech. Po wojnie wrócił do Krakowa i działał na rzecz środowiska byłych powstańców śląskich. W latach 1948–1953 był więziony przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Zmarł 29 lipca 1974 po długiej chorobie i został pochowany 2 sierpnia na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Jakie otrzymał odznaczenia?
W 1922 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (nr 878). Był także odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych przyznanym czterokrotnie, Medalem Niepodległości (17 września 1932 "za pracę w dziele odzyskania niepodległości"), Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi, Śląskim Krzyżem Powstańczym oraz odznaką pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej.
