| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jerzy Albert Adamkiewicz |
| Urodzenie | 10 czerwca 1881, Kraków |
| Zgon | 2 kwietnia 1958, Montreal |
| Zawód | prawnik, dyplomata, urzędnik konsularny |
| Edukacja i pochodzenie | |
| Pochodzenie | rodzina żydowska; rodzice Albert i Kazimiera z Reychmanów |
| Wykształcenie | studia prawnicze, doktorat (Graz), Akademia Konsularna w Wiedniu |
Jerzy Adamkiewicz pracował w polskiej służbie zagranicznej od 1919 roku i pełnił obowiązki w szeregu placówek konsularnych oraz resortach rządowych. Po 1945 pozostał na emigracji, gdzie łączył działalność naukową z pracą dydaktyczną.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w rodzinie Alberta i Kazimiery Adamkiewiczów, z domu Reychmanów. Rodzice przeszli na katolicyzm w 1888 roku, gdy Jerzy miał siedem lat. Ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskał doktorat na uniwersytecie w Grazu oraz dyplom wiedeńskiej Akademii Konsularnej.
Kariera w służbie zagranicznej i praca w Polsce
Od 25 lutego 1919 był zatrudniony w polskiej służbie zagranicznej. W latach 1919–1921 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i w Prezydium Rady Ministrów. W 1921–1923 pełnił funkcje pracownika i sekretarza poselstwa w Londynie, a następnie kierował konsulatem w Jerozolimie (1923–1924).
Później powrócił do pracy w MSZ (1924–1927). Był konsulem generalnym w Lipsku (1927–1931), a następnie zajmował stanowiska konsularne w Montrealu (1931–1933) i Ottawie (1933–1936). Po powrocie do kraju w 1936 roku pracował jako radca prawny Izby Handlowo-Przemysłowej w Gdyni i jako specjalista ds. rynków eksportowych w Polskiej Konwencji Węglowej w Katowicach.
Działalność w czasie wojny i na emigracji
W czasie II wojny światowej kierował służbą radioodbiorczą w polskim Ministerstwie Informacji w Londynie. Po wojnie pozostał na emigracji; najpierw mieszkał w Wielkiej Brytanii, od 1948 roku osiadł w Kanadzie.
W Kanadzie prowadził zajęcia na Uniwersytecie Dalhousie w Halifaxie, na St. Francis Xavier University w Antigonish oraz w Ośrodku Studiów Słowiańskich na uniwersytecie w Montrealu. Był autorem artykułów naukowych, przetłumaczył na język francuski książkę kard. Stefana Wyszyńskiego L'Esprit du travail. Przed 1939 opublikował pracę Rolnictwo w gospodarce powojennych Niemiec.
Rodzina i ostatnie lata
Miał syna Wincentego Witolda (1920–1996). Zmarł w Montrealu w 1958 roku. Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Saint-Sauveur Cemetery w Laurentians w Quebecu.
Ordery i odznaczenia
Otrzymał m.in.:
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1932), Złoty Krzyż Zasługi, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Order Korony Żelaznej (Austria) oraz Medal Srebrnego Jubileuszu Króla Jerzego V (Wielka Brytania).
