| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 5 października 1889, Kraków |
| Zgon | 26 stycznia 1985, Londyn |
| Małżeństwo | od 21 lutego 1914 ze Stanisławą z Manaczyńskich |
| Wykształcenie | |
| Szkoły | Akademia Handlowa w Krakowie; kursy oficerskie ZWC; Wyższa Szkoła Wojenna |
| Służba wojskowa | |
| Rola | pułkownik dyplomowany piechoty, później generał brygady (mianowanie 1964) |
| Jednostki | I Brygada Legionów; 5 pp Legionów; 18 pp; Dowództwo Okręgu Korpusu nr II i IV; 17 WDP |
| Działalność | |
| Po wojnie | działacz emigracyjny, prezes Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie, publicysta |
| Wybrane odznaczenia | |
| Najważniejsze | Krzyż Srebrny Virtuti Militari, Krzyży Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Niepodległości, Krzyż Walecznych (4) |
Tadeusz Alf-Tarczyński był zawodowym oficerem i publicystą zaangażowanym w działalność niepodległościową i emigracyjną. Służył w Legionach Polskich, w Wojsku Polskim II Rzeczypospolitej oraz w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.
Życiorys i służba wojskowa
W młodości ukończył Akademię Handlową w Krakowie i wstąpił do organizacji "Sokół" oraz II Polskiej Drużyny Strzeleckiej. Ukończył szkołę oficerską Związku Walki Czynnej i był odznaczony znakiem oficerskim zwanym "Parasol".
Od sierpnia 1914 służył w I Brygadzie Legionów Polskich, dowodził kompanią w 5 pułku piechoty Legionów. 2 lipca 1915 awansował na podporucznika. Został ranny i wzięty do niewoli podczas bitwy pod Kostiuchnówką, skąd uciekł i przedostał się do I Korpusu Polskiego w Rosji, a następnie przez front niemiecki do Warszawy. Latem 1918 pełnił funkcję komendanta garnizonu Polskiej Organizacji Wojskowej w Warszawie.
Po odzyskaniu niepodległości rozpoczął służbę w Wojsku Polskim jako wykładowca i dowódca batalionu w Szkole Podchorążych w Komorowie. Studiował w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego; w czasie wojny polsko-bolszewickiej był adiutantem sztabowym X Brygady Piechoty, a potem szefem sztabu 5 Dywizji Piechoty. 3 maja 1922 zweryfikowano go w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919.
W międzywojniu był adiutantem Józefa Piłsudskiego, służył w Oddziale IV Sztabu Generalnego, dowodził 18 pułkiem piechoty w Skierniewicach (1928–1932) oraz pełnił funkcje szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. 24 grudnia 1929 awansował na pułkownika. Przed wybuchem II wojny światowej był zastępcą dowódcy Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie.
Losy wojenne i służba na emigracji
Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, przebywał w Ośrodku Oficerskim w Cerizay, a następnie ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Od 14 sierpnia 1940 znajdował się w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. W styczniu 1942 przeniesiono go w stan nieczynny, a od listopada 1943 do 1946 pełnił funkcję zastępcy komendanta kursów i wykładowcy w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Cowdenbeath.
Na emigracji w Polsce był aktywny politycznie i organizacyjnie. Wstąpił do Tymczasowej Rady Jedności Narodowej, powołanej w opozycji do prezydenta Augusta Zaleskiego. Naczelny Wódz Władysław Anders mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1964.
Działalność pisarska i publicystyczna
Po wojnie prowadził publicystykę na łamach tygodników "Orzeł Biały" i "Tygodnik Polski" w Londynie. Był jednym z założycieli i wieloletnim prezesem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie.
W 1969 Polska Fundacja Kulturalna wydała jego książkę o Filippo Lippi pt. Włosiennica na jedwabiu, a w 1979 to samo wydawnictwo opublikowało jego Wspomnienia oficera Pierwszej Brygady. Podpisał też list polskich pisarzy na Obczyźnie solidarystyczny z sygnatariuszami protestu przeciw zmianom konstytucyjnym PRL (List 59).
Życie prywatne i pochówek
21 lutego 1914 ożenił się ze Stanisławą z Manaczyńskich. Zmarł 26 stycznia 1985 w Londynie. Jego urna z prochami została złożona na cmentarzu Rakowickim w Krakowie 21 września 1985, kwatera X-13-13.
Ordery i odznaczenia
Do jego głównych odznaczeń należą Krzyż Srebrny Virtuti Militari (nr 5230, 28 lutego 1922), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2 kwietnia 1979) oraz Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1974). Otrzymał też Krzyż Niepodległości (20 stycznia 1931), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928), czterokrotnie Krzyż Walecznych oraz medale służbowe i pamiątkowe.
