| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 9 maja 1888, Kraków |
| Zgon | 13 marca 1974, Chorzów |
| Zawód | rzeźbiarz; narciarz wysokogórski |
| Edukacja | |
| Szkoła | Szkoła Przemysłu Drzewnego w Zakopanem (klasa rzeźby figuralnej) |
| Studia | Uniwersytet Sztuki Stosowanej w Wiedniu (1908–1912); École des Beaux-Arts w Paryżu (1913–1914) |
| Działalność | |
| Prace | rzeźby sakralne i publiczne, portrety, nagrobki, portale kamienic |
Feliks Antoniak zasłynął jako rzeźbiarz i entuzjasta narciarstwa wysokogórskiego. Po nauce w Zakopanem kontynuował kształcenie w Wiedniu i Paryżu, realizując prace kamienne, drewniane i brązowe oraz uczestnicząc w wystawach w Europie.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Krakowie i po szkole podstawowej w 1903 roku rozpoczął naukę rzeźby figuralnej w Zakopanem. Tam, pod wpływem dyrektora Stanisława Barabasza, zaczął uprawiać narciarstwo; od 1906 roku brał udział w wycieczkach z takimi postaciami jak Mariusz Zaruski czy Mieczysław Karłowicz.
W 1908 roku otrzymał stypendium i podjął studia w Wiedniu, które prowadził do 1912 roku. W czasie wakacji pracował w pracowni brata Mariana Antoniaka w Stanisławowie. Za pracę podczas letnich ferii otrzymywał nagrody pieniężne z Ministerstwa Robót Publicznych w Wiedniu.
Działalność narciarska i osiągnięcia górskie
Antoniak przynależał do grona pierwszych członków Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego. Do jego osiągnięć narciarskich należały m.in. zimowe przejście do Morskiego Oka przez Zawrat i Świstówkę w 1907 roku oraz wejścia na Świnicę w styczniu 1908 i na Żółtą Turnię, Skrajną Turnię i Pośrednią Turnię w lutym 1908. W marcu 1908 przeszedł Czerwone Wierchy.
Uznawano go za jednego z czołowych polskich narciarzy w pierwszej dekadzie XX wieku. W Wiedniu należał do Akademickiego Ski-Verein i w czasie studiów uprawiał narciarstwo alpejskie.
Działalność artystyczna w Paryżu i w czasie wojny
W połowie 1913 roku wyjechał do Paryża i rozpoczął studia w École des Beaux-Arts. W marcu 1914 roku pokazał swoje rzeźby w Salonie Niezależnych; największe uznanie wzbudziła rzeźba drewniana Święty Jerzy na koniu. W Paryżu wstąpił do Towarzystwa Artystów i Literatów i uczestniczył w życiu polonijnym.
Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się ochotniczo do armii francuskiej i służył w Legii Cudzoziemskiej. Stacjonował w Saïda w Algierii, gdzie sporządzał rysunki i szkice miejscowej ludności. Następnie pracował przy obozie jeńców w Montluçon, rysując karykatury i wykonując popiersia oraz rzeźby z natury.
Powrót do Polski, praca zawodowa i życie osobiste
W 1919–1920 intensywnie pracował w Paryżu, wykonywał portrety oraz ilustracje, a jego prace były wystawiane w Krakowie i Warszawie. Po powrocie do kraju dołączył do Grupy Formistów i zrealizował m.in. rzeźby Królowa Korony Polskiej oraz Góral grający na dudach. W 1921 roku ożenił się z Kazimierą Wojciechowską; miał dwóch synów, Adama (ur. 1928) i Jerzego (ur. 1930).
Od połowy 1921 do 1939 roku pracował w administracji Polskich Kopalń Skarbowych. Podczas okupacji ukrywał się kolejno w Krakowie (od października 1939 do września 1940), w Warszawie (1940–1942) oraz w Radomiu (1942–1945), gdzie pracował w kopalniach torfu. W lutym 1945 roku powrócił do domu w Chorzowie i do 1958 roku pracował w administracji Zjednoczenia Przemysłu Węglowego.
Emerytura, ostatnie wystawy i śmierć
Po przejściu na emeryturę poświęcił się rzeźbie i uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych. W latach 1965–1967 prezentował prace na wystawach katowickiego oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków, a jego wspomnienia ukazywały się w piśmie "Tempo".
W 1960 roku został członkiem honorowym Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Zmarł 13 marca 1974 roku i został pochowany na cmentarzu przy kościele pw. Ducha Świętego w Chorzowie Batorym.