| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Roman Aleksandrowicz |
| Właściwe nazwisko | Efroim Alexandrowicz |
| Data urodzenia | 30 kwietnia 1882 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 1940 |
| Miejsce śmierci | ZSRR |
| Zawód | doktor praw, adwokat |
| Stopień wojskowy | major audytor (rezerwa) |
| Miejsce praktyki | Lwów, ul. Aleksandra Fredry 8 |
| Rodzina | żona Helena z domu Dunikowska; bezdzietni |
| Rodzice | Oskar (Ozjasz) i Rozalia (Rosa) z domu Spira |
| Miejsce pochówku | Polski Cmentarz Wojenny w Kijowie-Bykowni |
| Odznaczenia | Brązowy Medal Zasługi Wojskowej; Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 |
Roman Aleksandrowicz (Efroim Alexandrowicz) był prawnikiem z wykształcenia i oficerem rezerwy. Przez większą część życia zawodowego prowadził kancelarię adwokacką we Lwowie oraz pełnił funkcje w wojsku i instytucjach kulturalnych.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 30 kwietnia 1882 roku w Krakowie w rodzinie Oskara (właśc. Ozjasz) i Rozalii (właśc. Rosa) z domu Spira. Kształcił się w C. K. Gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w 1901 zdał egzamin dojrzałości.
Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego do 1906 roku. W 1907 roku uzyskał stopień doktora praw.
Służba wojskowa i kariera prawnicza
W 1906 roku został powołany jako jednoroczny ochotnik do C. K. Armii i wcielony do 56 pułku piechoty. Ukończył szkołę oficerów rezerwy i we wrześniu 1907 otrzymał mianowanie na kadeta-aspiranta rezerwy. W 1913 awansował na podporucznika rezerwy.
Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 ponownie zmobilizowano go do armii austriackiej i przydzielono do 77 pułku piechoty. W kolejnych miesiącach zajmował stanowiska komendanta stacji etapowej w Starym Samborze oraz komendanta magazynów mundurowych 2 Armii we Lwowie, a następnie w Odessie. W sierpniu 1915 nosił stopień porucznika.
Od 1913 praktykował jako adwokat w Drohobyczu. Na przełomie 1918 i 1919 przebywał w Wiedniu, a w połowie 1919 przybył do Lwowa, gdzie został referentem prawnym i zastępcą dyrektora w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. Od września 1919 ponownie prowadził kancelarię adwokacką przy ul. Aleksandra Fredry 8.
W 1920 wstąpił do Wojska Polskiego i trafił do Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego we Lwowie. W połowie 1920 posiadał stopień kapitana ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920. 17 kwietnia 1920 przeniesiono go do rezerwy. Później został awansowany na majora rezerwy w korpusie oficerów służby sądowej z datą starszeństwa 1 czerwca 1919. W 1934 figurował na liście starszeństwa korpusu oficerów sądowych i pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Należał do Związku Oficerów Rezerwy.
W cywilu kontynuował działalność adwokacką we Lwowie. W 1931 pełnił funkcję skarbnika wydziału Związku Adwokatów-Obrońców Okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie. Do 1939 nadal urzędował przy ul. Aleksandra Fredry 8.
Aresztowanie i śmierć
Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany we Lwowie jesienią 1939. Początkowo osadzono go w więzieniu Brygidki, a 9 lutego 1940 przewieziono do więzienia na Zamarstynowie. W 1940 został zamordowany przez NKWD.
Jego nazwisko figuruje na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994; na liście wywózkowej 55/2-81 oznaczono go numerem 22. Ofiary tej zbrodni zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Odznaczenia
W okresie służby wojskowej otrzymał odznaczenia Austro-Węgier: Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej oraz Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913.
