| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 7 maja 1895, Narwiliszki |
| Śmierć | 1920, Łódź |
| Rodzice | Jan i Marcela (z domu Nowosielscy) |
| Zawód / rola | oficer Armii Rosyjskiej i Wojska Polskiego |
| Edukacja | |
| Szkoły | gimnazjum w Wilnie; korpus kadetów we Włodzimierzu Wołyńskim |
| Służba i rodzina | |
| Służba | Armia Rosyjska (od 1915), Wojsko Polskie (od 1919) |
| Stopień | chorąży (1916), podporucznik (w WP) |
| Małżonek | Nadzieja Smólska (ślub 25 czerwca 1920) |
| Ordery | |
| Odznaczenia | Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 8047 (pośmiertnie) |
Piotr Alencynowicz rozpoczął służbę wojskową w czasie I wojny światowej. Najpierw służył w armii rosyjskiej na froncie wschodnim, a po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 7 maja 1895 jako syn Jana i Marceli z Nowosielskich. Uczył się w gimnazjum w Wilnie, a następnie ukończył korpus kadetów we Włodzimierzu Wołyńskim. 1 października 1915 został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego i służył na froncie wschodnim.
Służba wojskowa i udział w wojnie polsko-bolszewickiej
W armii rosyjskiej 15 grudnia 1916 otrzymał stopień chorążego. 1 sierpnia 1919 przeszedł do Wojska Polskiego. Początkowo pełnił obowiązki w batalionie zapasowym 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a od 25 sierpnia służył w 85 Wileńskim pułku strzelców.
Jako podporucznik objął dowództwo 1 kompanii strzeleckiej. W czasie odwrotu spod Brańska 1 sierpnia 1920, gdy front został przerwany, samorzutnie poprowadził swój pododdział do zdecydowanego ataku i odrzucił wojska bolszewickie. W wyniku odniesionych ran zmarł później w szpitalu w Łodzi. Został pochowany na cmentarzu Zarzewskim.
Ordery i odznaczenia
Za czyny bojowe nadano mu pośmiertnie Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8047. Odznaczenie to przyznano 27 lipca 1922.
